De zoeker van.. Camera Magazine nr. 126
| Camera Magazine nr. 126 |
 |
 |
 |
|
Â
Januari, Beieren, DuitslandRijdend door de besneeuwde heuvels dicht bij het Beierse woud kwam ik deze eenzame boom tegen in een sneeuwlandschap met een monochrome lucht erboven. Mijn aandacht was direct getrokken en doorrijden is dan geen optie meer. Gelukkig kon ik deze plek prima benaderen vanaf de weg. Vanwege de locatie kon ik compositietechnisch niet veel. Maar ik zat er ook geen moment over in. Ik plaats de boom helemaal rechts in de compositie en besluit de horizon rond het midden te plaatsen. Hiermee breek ik alle regels maar het versterkt voor mijn gevoel de boodschap, het verhaal. De sfeer en de abstractie is hier zo krachtig dat ik de regels niet hoef te volgen. Hier gaat het om het overbrengen van gevoel, van emotie. Voor mij betekent deze foto leegte, eenzaamheid, verlatenheid. Je krijgt bijna medelijden met de boom. Na een paar minuten en 4 of 5 opnames ben ik klaar. Een koude wind waait over de heuvels en het vriest fors. Ik hou het voor gezien voor vandaag. De regels breken De regels breken. Klinkt altijd leuk, toch? Maar waar hebben we het dan over? Je kent ze vast wel. De regels rond compositie. De gulden snede, voorgrond onderwerp, diepte, lijnenspel, meeste ruimte in de kijkrichting, etc. Regels die er niet voor niets zijn. Ze komen allemaal voort vanuit het begrip over hoe het menselijk oog en onze hersenen werken. Wat wij als ‘plezierig’, logisch en ‘kloppend’ ervaren. Door deze regels toe te passen ‘foppen’ we de kijker visueel en spreken we hem en haar aan op ons gevoel voor balans en harmonie. Het kennen van deze regels is voor een natuur- en landschapsfotograaf onontbeerlijk. Als je weet hoe en wanneer de regels kunt toepassen, weet je ook wanneer je ze het beste kunt breken! Een paar tips:
Onthoudt ten slotte dat het afwijken van de regels een fundamenteel onderdeel is van de fotografie. Het zorgt voor onderscheidende foto’s. Foto’s die anders zijn, verrassen en verbazen. Veel grote namen in de fotografie hebben hun carrière te danken aan het feit dat ze lak hadden aan de regels. Zij gingen hun eigen weg. Nu jij.
November, Lauwersmeer, NederlandEen nieuwe dag, een nieuwe zonsondergang. Ik sta aan de rand van een klein haventje, uitkijkend over het Lauwersmeer en staar naar de lucht in het westen. Hopend op een mooie omstandigheden heb ik voor deze locatie gekozen om zijn eenvoud. Hier moet de sfeer het doen. Hier gaat het om de kunst van het weglaten. Terwijl de zon onder de horizon verdwijnt kies ik voor de meest ideale compositie. Ik probeer een aantal dingen maar besluit dat dit hem moet worden. Ik plaats de steiger als voorgrond onderwerp pontificaal in het midden. Compositie technisch een doodzonde. Je loopt het gevaar dat de aandacht van de kijker maar op één punt gericht wordt en de rest van je foto ‘functieloos’ wordt. Maar voor mij werkt het zo. Voor mij ‘klopt’ het en doet het recht aan mijn gevoel voor balans en harmonie. Zolang alle proporties in de foto maar kloppen zit ik goed. Nu alleen de sfeer nog en het licht nog. Hier geniet ik van. Another day at the office… Volgende keer gaan we het hebben over: Macrofotografie |
